Noorderschrift

Ankie Lok – journalist, schrijver

Stille Zaterdag: verkeersdode

Onderweg naar de Sallandse Heuvelrug. Een zwart-witte kat op de N332, toegezongen door Wende Snijders.

Berken op de Sallandse Heuvelrug, 11 april 2020 (foto: Ankie Lok)

Half zeven ’s ochtends op de N332. We hadden er al ruim een uur op zitten. Een Randstedeling in lockdown probeert zichzelf toch even uit te laten.

Op de achterbank lagen een winterjas en een zomerjas. Er was mooi weer voorspeld, maar de dag was amper begonnen. In het donker uit het raam hangend op zes hoog vond ik het lastig kiezen: welk kledingstuk zou het best van pas komen, straks, als de zon eenmaal op was?

Op de N332 schemerde het. De oostelijke hemel hadden we al zien gloeien in spectaculaire kleuren, van blauw en groen naar koraalrood. Afgedraaid vanaf de A1 beschreven we nu een halve ruit om de westkant van de Sallandse Heuvelrug heen.

Meer lezen

Goede Vrijdag: bloed en koolzaad

Graasgeluiden in de polder, vrijdag 10 april 2020 (foto: Ankie Lok)

Ik had net de elektronische sleutel voor de deurpost gehouden. En daar kwam ze aangestormd, buurvrouw J.

Plots opdoemend in ons blikveld, van achteren, van de overkant van de straat, ons in de algemene hal van het gebouw passerend. Een hand om een klein, blond krullend hoofd, met de andere arm het lijfje ondersteunend. Er was een luid gebrul te horen.

‘Mag ik met jullie mee, met de lift?’

Meer lezen

Oudejaarslijst 2019: de laatste keer

oudejaarslijst 2019

De jaren tien stoppen op het hoogtepunt, zo ook de oudejaarslijst. 

Begonnen in 2011 voor een kleine cirkel van familie, vrienden en kennissen, bleek de volstrekt private lijst populair onder een bredere groep lezers. Dat was vleiend voor de lijst en legde de lat hoog. Welke belevenissen zijn nog interessant voor de goegemeente? 

Vrijwel allemaal, zo bleek elk jaar weer. Het zal deels in de herkenning zitten (zo volstrekt privaat zijn mijn avonturen nu ook weer niet, laten we wel wezen) en deels in de impliciete uitnodiging om zelf ook eens terug te blikken: wat was jóúw kutste moment van het jaar? Onder het genot van een oliebol, kniepertie, glühwein of gewoon champagne. In december tenminste, de oudejaarslijst bleek bijvoorbeeld in maart ook nog lezers te trekken.

De oudejaarslijst is nu zelf een kniepertie geworden. Hij heeft negen jaren uitgespeld: voorbij, gestold, afgerold, ze liggen er open en bloot bij voor wie ze wil oprapen ter herinnering.

We bereiken het einde van een decennium. Wat had 2019 te bieden? Dit bleek het jaar van de sluier: ik ontmoette een ezelin in een bruidspakje en keek door een vitrage voor een Pools paleisraam. 

Mijn lezers dank ik voor hun lach en hun trouw. Ik wens jullie allen een sluier om jullie eigen belevenissen doorheen te bekijken.

Bijt in een kniepertie en lees ’m: de laatste oudejaarslijst >>

Notre-Dame: mystiek in de chaos

Een bezoek aan de Sint-Nicolaaskerk riep de brandweerlieden in de uitgebrande Notre-Dame in gedachten. Wat is er nodig voor een ontmoeting? Geen liturgische regels, maar het onverwachte.

De brandweer in de uitgebrande Notre-Dame.

In een blikkerende zon stond ik voor de Sint-Nicolaaskerk, wachtend op vriend R. Ik wilde de blikvanger in het centrum van Amsterdam wel eens van binnen zien. Ook zochten we een nieuwe activiteit voor Witte Donderdag; de butler was wel klaar met bedienen. En we zouden een kaars opsteken. Een experiment voor de ziel: kan R. als zelfverklaard misantroop zich openstellen voor mystiek? En hoe zou ik zelf zo’n rituele handeling beleven?

Daags tevoren had ik een kaart van hem ontvangen. ‘Er denderde een trein over mij heen,’ stond er, ‘maar de wissel is omgezet. (…) Ik ben hopeloos verliefd.’ Zo’n bericht mag doorgaans worden toegejuicht, van een misantroop vond ik het vooral verontrustend, ook al bediende hij zich van apocalyptische formuleringen: ‘Een demon heeft bezit van mij genomen.’ Zijn mededelingen had hij neergepend op een ansichtkaart met een illustratie van Parijs versus New York, de ene helft toonde de jeune romance van april, de andere helft de indian summer van september.

Meer lezen

Naakt op zondag

Recensie verschenen op De Leesclub van Alles (zie link onderaan):

Ik analyseerde voor DLVA de fenomenale openingszinnen van de roman Mothering Sunday van Graham Swift.

graham swift_mothering sunday

Twee zinnen, een hele wereld: Graham Swift opent zijn roman in volle galop. In een renpaard schept hij een zinnebeeld van alles wat je ooit is ontglipt.

Het is zeldzaam, maar nu en dan gebeurt het, zomaar, heel soms: het boek dat je zojuist argeloos opensloeg, grijpt je vanaf de eerste zinnen en heeft je voorgoed te pakken. Mij overkwam het bij Mothering Sunday, de meest recente roman van de Engelse schrijver Graham Swift. Deze begint als volgt:

‘Once upon a time, before the boys were killed and when there were more horses than cars, before the male servants disappeared and they made do, at Upleigh and at Beechwood, with just a cook and a maid, the Sheringhams had owned not just four horses in their own stable, but what might be called a “real horse”, a racehorse, a thoroughbred. Its name was Fandango.’

Openingszinnen ‘Mothering Sunday’

Wat staat hier? Een hele wereld, die je in een paar golven in zich opneemt. Alleen al de eerste woorden. Met ‘once upon a time’ beginnen sprookjes en volksverhalen. Het is de eerste, opzichtige clou van de auteur: ik ga je een verhaal vertellen, ga er maar eens even voor zitten.

Lees de complete recensie op de website van De Leesclub van Alles (gepubliceerd 1 maart 2019).