Still uit de videoclip van 'Meteorites' van Yann Tiersen (2014)

Still uit de videoclip van ‘Meteorites’ van Yann Tiersen (2014)

Terwijl Abdelhamid Abaaoud en zijn terroristen aanslagen pleegden in Parijs was er in ons huis een feest bezig. Ook nadat het nieuws van de aanslagen tot de gasten bij ons in Amsterdam was doorgedrongen bleef het er feestelijk aan toe gaan. Sommigen fronsten en dachten aan het Parijs waar ze zelf nog recent doorheen hadden gestruind. Maar de koelkast was gevuld, en bier bleef nu eenmaal bier. Nieuwssites werden verruild voor muziek.

De reacties in de media gedurende de afgelopen week zijn doortrokken van uiteenlopende emoties. Verdriet, woede, angst, onmacht, strijdlust. De Franse journalist Antoine Leiris, die zijn vrouw verloor bij de aanslagen, plaatste een brief op Facebook onder de titel ‘Vous n’aurez pas ma haine’ – vrij vertaald, ‘ik zal jullie niet haten’. Leiris gunt de terroristen die lol niet. Persoonlijk lijkt het mij nog wat vroeg voor die conclusie, temeer daar Leiris niet alleen voor zichzelf spreekt maar ook voor zijn zoon van zeventien maanden oud.

Niet zwichten voor terreur is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Van een manhaftige Leiris schakelen we in een volgend nieuwsbericht naar de uitgebreide tips van veiligheidsdeskundige Charlie McGrath. ‘Als je bent voorbereid en er al eens met anderen over hebt gesproken, ben je in staat kalmer te reageren als er iets gebeurt,’ stelt McGrath. ‘Kijk als je binnenkomt even hoe een gebouw in elkaar zit, waar de nooduitgangen zijn. Of neem in een restaurant een tafel die uitzicht heeft op de deur zodat je kunt zien wie er binnenkomt.’

Het dagelijkse leven voltrekt zich in betrekkelijke achteloosheid. De adviezen van McGrath maken dat leven onmogelijk. Gij zult opletten; wie niet op zijn hoede is moet niet raar opkijken wanneer hij op een kwade dag van het terras wordt geschoten.

Ons feest eindigde in de vroege uren van zaterdag. Net als altijd was vriend R de laatste gast. Net als altijd liet hij zich slechts onder zachte dwang de deur uit zetten, en net als altijd belde hij beneden opnieuw bij ons aan om door de intercom weer een conversatie te beginnen. Deze keer bestond het gesprek grotendeels uit citaten van de Franse componist Yann Tiersen. ‘We could list all the good things and list all the bad things,’ hoorde ik naast me. ‘But if we’re all just vibration, what difference does it make?’ antwoordde de hoorn. Daarna werd de verbinding verbroken.

Het beste dat islamitische terroristen kunnen doen is eens naar Tiersen luisteren. En angstige en strijdvaardige Europeanen trouwens ook.