Nena (rechts) en Kim Wilde, in de videoclip van 'Anyplace, anywhere, anytime' (2002)

Nena (rechts) en Kim Wilde, in de videoclip van ‘Anyplace, anywhere, anytime’ (2002)

In het jaar dat de euromunt het levenslicht zag, namen Nena en Kim Wilde een remake op van Nena’s hit Irgendwie, irgendwo, irgendwann (‘Hoe dan ook, ergens, ooit’). De remake kreeg een Engelse titel: Anyplace, anywhere, anytime.

Deze Engelse titel was al in de jaren tachtig door team Nena bedacht. Interessant is dat van de drie Duitse titelwoorden irgendwie (‘hoe dan ook’, ‘anyhow’) onvertaald is gebleven. Wellicht kwam dat het Britse kamp goed uit: een mooi idee verdient steun, maar niet ten koste van alles.

Rad van vuur

In de videoclip van Anyplace, anywhere, anytime zingen de twee zangeressen elkaar toe. Nena heeft ogenschijnlijk moeiteloos haar Duitse rockstijl, lach en figuur uit de jaren tachtig behouden. Wilde ziet eruit alsof ze na jaren op de reservebank zich een nieuw imago heeft moeten aanmeten. Haar lange leren jas over de ronde hals van een effen zwart stofje ziet er eerder degelijk uit dan prikkelend. Ik herinner me een dj die zich erover beklaagde dat Wilde het blijkbaar nodig had gevonden om uit de jaren tachtig ook wat extra kilo’s mee te nemen.

Het lied laat zich aanhoren als een uitnodiging: de toekomst is een avontuur en op een rad van vuur rijden we eropaf, in de Duitstalige versie althans. Nena bezingt de rit vol verlangen, Wilde toont zich gereserveerder. Zo begint het Engelse refrein met het voorwaardelijke voegwoord If:

If we belong to each other, we belong
Anyplace, anywhere, anytime.

De nieuwe versie mist bovendien de stelligste tekst uit het Duitstalige lied:

Irgendwie fängt irgendwann
Irgendwo die Zukunft an.
(…)
Liebe wird aus Mut gemacht,
Denk’ nicht lange nach.

(‘Hoe dan ook begint ooit
Ergens de toekomst.
(…)
Liefde ontstaat uit moed,
Denk niet lang na.’)

Kim Wilde zit sinds de korte opleving in 2002 weer in de wachtkamer. In de tussentijd hebben Groot-Brittannië en Europa andere vrouwelijke sterren omarmd. Het nieuwste idool heet Adele. In de top 40 wenst deze Britse zangeres momenteel haar ex-geliefde veel succes met zijn nieuwe vlam:

Send my love to your new lover,
Treat her better,
We’ve gotta let go of all of our ghosts,
We both know we ain’t kids no more.

– Adele, ‘Send my love (to your new lover)’

Adele_Send my love_video

In de videoclip van Send my love (to your new lover) staat Adele uitgelicht in een zwarte omgeving. De bewegende beelden van haarzelf, in een lange jurk met rozenpatroon, wolken over elkaar heen. Ze zingt haar ex-geliefde buiten beeld toe, met een blik die lijkt op die van premier Cameron op de ochtend na de uitslag van het Brexit-referendum. Een frons, een restant van woede, een bitter verdriet, afgewisseld met berusting en tevredenheid over de eigen strijd. I’m giving you up, zingt ze, I’ve forgiven it all.

Adolescentie

De uitslag van het Britse referendum leert ons dat aan dromen van weleer niet wordt vastgehouden, niet ten koste van alles. Dat zagen we toch niet helemaal aankomen; de helft van het VK en van de EU zit met een flinke kater. Een bevriende arts en eurofiel omschreef zijn gevoelens als een combinatie van ongeloof en teleurstelling. Als liefdesverdriet.

Ich warte nicht mehr lang (‘Ik wacht niet lang meer’), dringt Nena in het Duitse origineel opgewekt aan. Ook deze zin heeft het niet gered in de Engelse vertaling. Opjagen heeft geen zin.

De liefde laat zich niet dwingen, luidt een levensles die continentaal Europa nog te leren heeft. Misschien is dit een aanwijzing dat de EU het stadium van adolescentie heeft bereikt.