Inhuldiging

Paleis op de Dam, 30 april 2013

Er stonden grote videoschermen op de Dam. Zodra Beatrix in beeld verscheen werd er gejuicht. Het voetballesk aandoende ‘Bea bedankt’ werd luid ingezet. Zodra er een eenzaam deinend protestbordje met de tekst Geen monarchie maar democratie werd gefilmd klonk er van alle kanten boegeroep. Toen er twee mannen voor de camera begonnen te zoenen werd er weer hemelhoog gehosannaat. Wanneer de drie koningskinderen in hun drie identieke jurkjes in beeld kwamen verviel het volk in een collectief vertederd ‘aaah’, en toen de directeur van het Kabinet der Koningin in de abdicatietekst was aangekomen bij de titels van Beatrix en die volgens protocol aanduidde met ‘enzovoort, enzovoort, enzovoort’ – want je kunt nu eenmaal geen tientallen titels gaan oplezen, dus zo gaat dit altijd – kreeg het een onbedaarlijke lachbui.

Binnen in het paleis heeft de familie zich vast stoïcijns op de wang gebeten om niet zelf ook in de lach te schieten. Laat die toeschouwers maar even; over een minuutje beginnen ze weer te juichen. En zo geschiedde.

Bij een poppenkast is een lachbui de enige juiste reactie. De indoctrinatie begint echter daar waar we ons eigen lachen niet meer serieus nemen.

Traditie, zegt u? Vriend P stelde voor om in de Nieuwe Kerk na de inhuldiging een guillotine naar binnen te rijden, ter traditioneel vermaak van het kersverse koningspaar.