Brief Volkskrant_1 februari 2017

Fragment van de brief in de Volkskrant, 1 februari 2017

‘Dat vuile kloteland van jou wil me blijkbaar niet hebben,’ schrijft de Franse filosofe Simone de Beauvoir in een brief aan haar Amerikaanse geliefde Nelson Algren, op 13 juli 1951. ‘Ik maakte me geen zorgen over mijn visum dat ik vorig jaar voor vierentwintig maanden heb gekregen, ik ging naar het reisbureau en daar vertelden ze dat sinds 30 oktober alle visa opnieuw bekeken worden.’

Het afgegeven visum blijkt weinig meer waard. Iedereen die wordt verdacht van communistische sympathieën wordt pardoes geweigerd. De Beauvoir, succesvol met haar verhandeling De tweede sekse terwijl Algren net de National Book Award heeft gewonnen, moet hemel en aarde bewegen om naar haar geliefde te mogen reizen.

Het verschil met het inreisverbod van Trump? In 1951 trof de maatregel de hele wereldbevolking, ongeacht nationaliteit. Afwijzingen stoelden soms op flinterdun bewijs: De Beauvoir werd genekt door een ondertekende petitie die ze zich niet eens meer kon herinneren. In 1951 woedde de Koreaoorlog; in 2017 strijdt een gewapende coalitie onder leiding van de VS tegen IS.

Is dat laatste echt een verschil? Misschien helpt het als we die coalitie gewoon weer ‘oorlog’ noemen. Ook dan mag een inreisverbod ons in woede doen ontsteken, maar hoeft het ons allicht minder te verbazen. ♦

Dit stuk verscheen op 1 februari 2017 in de rubriek ‘Geachte redactie’ in de Volkskrant (zie tweede brief van boven).