Filmposter van ‘The Patriot’; staatssecretaris Klaas Dijkhoff (foto: Rijksoverheid.nl)

Filmposter van ‘The Patriot’; staatssecretaris Klaas Dijkhoff (foto: Rijksoverheid.nl)

Staatssecretaris Dijkhoff stelt dat mannen die zich gedragen zoals de aanranders in Keulen tijdens oudejaarsnacht ‘geen echte vent’ zijn. Dat berichtte de NOS eerder deze maand.

Een paar weken daarvoor sprak ik een vrouw die jonge mannen die wegvluchten uit Syrië ‘laffe kerels’ vindt. Ze zouden er beter aan doen om ginds de wapens op te nemen.

Een ‘echte vent’, kortom, grijpt niet naar geweld bij passie, maar gebruikt zijn passie voor geweld. Dit klinkt dubbelzinnig en dat is het ook wel een beetje. De typering ‘echte vent’ roept karaktereigenschappen op als moed en kracht maar ook zelfbeheersing. Dapperheid wordt toegejuicht, maar het moet niet te gek worden. Mannen mogen huilen, maar alleen op het juiste moment, in het juiste gezelschap en ingegeven door zelfinzicht. We geloven nog altijd graag in oorlog zonder trauma’s, en in trauma’s zonder gevolgen. In hoofse strijd en hoofse liefde.

Een blauwdruk van dit manbeeld is te bekijken in een paar Hollywoodfilms uit pakweg de afgelopen vijfentwintig jaar. Dit materiaal kan uitstekend de lessen in omgangsvormen voor asielzoekers verrijken. The Patriot (Ronald Emmerich, 2000) ademt alleen al in de titel alle ingrediënten. Een Romeinse invalshoek vinden we in Gladiator (Ridley Scott, 2000). Voor mannen die nog niet overtuigd zijn van zelfopoffering maar wel ontvankelijk blijken voor Mel Gibson als rolmodel is Braveheart (1995) een uitnodiging tot betamelijke bloeddorst. Een cursus correcte hartstocht tijdens een geweldscontext wordt aangeboden door Dances with Wolves (Kevin Costner, 1990) en The Bodyguard (Mick Jackson, 1992).

In onze eigen gelederen voldoet vrijwel geen man aan dit ideaalbeeld van zorgvuldig afgewogen emoties, zoveel kunnen we concluderen uit bijvoorbeeld de beelden van het azc-protest in Steenbergen of een willekeurige aflevering van Geordie Shore, een Europees equivalent van Jersey Shore. Integratie gaat soms over niet veel meer dan het doorvertellen van een droombeeld.

Wat de wording van een ‘echte vent’ bemoeilijkt is dat agressie en romantiek zich niet als absolute fenomenen presenteren maar als een spectrum. De genoemde Amerikaanse films laten zien welke exacte punten op deze spectra de man in acht dient te nemen wil hij als ‘echte vent’ door het leven kunnen. Wie meer wil begrijpen van agressie en romantiek kijkt gewoon naar Geordie Shore, of bezoekt hooguit de arthousebioscoop.