Het olifantje met botbreuk in Leipzig Zoo, mdr.de

Het pasgeboren olifantje in Leipzig Zoo, dat gisteren geopereerd moest worden aan een gebroken dijbeen, is het tweede jong van moeder Hoa dat niet bepaald hartelijk werd verwelkomd.

In april 2012, in de nacht van tweede paasdag, bracht Hoa haar eerste jong ter wereld, een stier. Direct na de bevalling viel ze haar kalf aan. De kruisweg van de eerstgeborene was kort en hevig; het dier bezweek aan zijn verwondingen. Het werd een Stille Maandag.

Kalmeringsmiddel

De dierentuin nam maatregelen om de volgende geboorte beter te laten verlopen. Moeder Hoa werd nu vastgezet en kreeg een kalmeringsmiddel. Wel waren er ook andere vrouwtjes in dezelfde ruimte aanwezig, die na de bevalling het olifantje hardhandig maanden op te staan en het daarbij mogelijk de botbreuk bezorgden. Het jong werd apart gezet. Moeder en dochter konden elkaar wel zien, om aan elkaar te wennen, buiten schootsveld. Ondertussen sjorden vele handen aan het onwillige olifantenlijfje. Opbouwen, daar weten ze in Duitsland wel raad mee.

Verdrukking, botbreuken – ook voor dieren komt het moederschap soms wellicht als een schok. Naar een verklaring voor de vertrapping van het eerste kalf blijft het gissen. Leipzig Zoo stelde destijds dat de reactie van de moederolifant mogelijk voortkwam uit baringspijn en gebrek aan ervaring.

Griekse geiten

Het doden van je eigen nageslacht blijft een onbegrepen en als walgelijk ervaren fenomeen. Evolutionair is die afkeer waarschijnlijk voordelig. Je stelt je de bezoekers van Leipzig Zoo bij het olifantenverblijf voor: oh ja, die olifant, daar was iets mee. Ze accepteerde haar jong niet en heeft het doodgemaakt, de blöde Kuh. Biologie voedt onze moraal.

Een Griekse vriend vertelde me over een andere moraal. In Griekenland worden geiten die weigeren hun lammeren te zogen meteen geslacht; hun wordt de keel doorgesneden. De kans om zich te herpakken krijgen deze dieren niet. Opstand wordt bestraft, ook dat is moraal.

Mensenmoeders met de babyblues of een postnatale depressie moedigen we aan, met tijd en therapie, hun kroost aan te nemen. Jegens dierenmoeders ontbreekt dit geduld. Herders kunnen het zich niet permitteren om te filosoferen, verklaart een andere Griekse, er moet nu eenmaal brood op de plank komen.

Over wraak en kleine dorpen hebben we het hier maar niet. Maar misschien zegt de houding van Duitsers tegenover hun olifanten en die van Grieken tegenover hun geiten wel iets over de economische machtsverhoudingen in de EU.

Uit welvaart vloeit betere zorg voort. Laat het Leipziger olifantje Merkel en Tsipras tot inspiratie dienen.

Lees ook:
Olifantje in Leipzig: die Müh ist aus >>