Ankie Lok – journalist, schrijver

Tag: Maatschappij (pagina 1 van 10)

Goede Vrijdag: bloed en koolzaad

Graasgeluiden in de polder, vrijdag 10 april 2020 (foto: Ankie Lok)

Ik had net de elektronische sleutel voor de deurpost gehouden. En daar kwam ze aangestormd, buurvrouw J.

Plots opdoemend in ons blikveld, van achteren, van de overkant van de straat, ons in de algemene hal van het gebouw passerend. Een hand om een klein, blond krullend hoofd, met de andere arm het lijfje ondersteunend. Er was een luid gebrul te horen.

‘Mag ik met jullie mee, met de lift?’

Meer lezen

Oudejaarslijst 2019: de laatste keer

oudejaarslijst 2019

De jaren tien stoppen op het hoogtepunt, zo ook de oudejaarslijst. 

Begonnen in 2011 voor een kleine cirkel van familie, vrienden en kennissen, bleek de volstrekt private lijst populair onder een bredere groep lezers. Dat was vleiend voor de lijst en legde de lat hoog. Welke belevenissen zijn nog interessant voor de goegemeente? 

Vrijwel allemaal, zo bleek elk jaar weer. Het zal deels in de herkenning zitten (zo volstrekt privaat zijn mijn avonturen nu ook weer niet, laten we wel wezen) en deels in de impliciete uitnodiging om zelf ook eens terug te blikken: wat was jóúw kutste moment van het jaar? Onder het genot van een oliebol, kniepertie, glühwein of gewoon champagne. In december tenminste, de oudejaarslijst bleek bijvoorbeeld in maart ook nog lezers te trekken.

De oudejaarslijst is nu zelf een kniepertie geworden. Hij heeft negen jaren uitgespeld: voorbij, gestold, afgerold, ze liggen er open en bloot bij voor wie ze wil oprapen ter herinnering.

We bereiken het einde van een decennium. Wat had 2019 te bieden? Dit bleek het jaar van de sluier: ik ontmoette een ezelin in een bruidspakje en keek door een vitrage voor een Pools paleisraam. 

Mijn lezers dank ik voor hun lach en hun trouw. Ik wens jullie allen een sluier om jullie eigen belevenissen doorheen te bekijken.

Bijt in een kniepertie en lees ’m: de laatste oudejaarslijst >>

Notre-Dame: mystiek in de chaos

Een bezoek aan de Sint-Nicolaaskerk riep de brandweerlieden in de uitgebrande Notre-Dame in gedachten. Wat is er nodig voor een ontmoeting? Geen liturgische regels, maar het onverwachte.

De brandweer in de uitgebrande Notre-Dame.

In een blikkerende zon stond ik voor de Sint-Nicolaaskerk, wachtend op vriend R. Ik wilde de blikvanger in het centrum van Amsterdam wel eens van binnen zien. Ook zochten we een nieuwe activiteit voor Witte Donderdag; de butler was wel klaar met bedienen. En we zouden een kaars opsteken. Een experiment voor de ziel: kan R. als zelfverklaard misantroop zich openstellen voor mystiek? En hoe zou ik zelf zo’n rituele handeling beleven?

Daags tevoren had ik een kaart van hem ontvangen. ‘Er denderde een trein over mij heen,’ stond er, ‘maar de wissel is omgezet. (…) Ik ben hopeloos verliefd.’ Zo’n bericht mag doorgaans worden toegejuicht, van een misantroop vond ik het vooral verontrustend, ook al bediende hij zich van apocalyptische formuleringen: ‘Een demon heeft bezit van mij genomen.’ Zijn mededelingen had hij neergepend op een ansichtkaart met een illustratie van Parijs versus New York, de ene helft toonde de jeune romance van april, de andere helft de indian summer van september.

Meer lezen

Oudejaarslijst 2018: slapen en ontwaken

oudejaarslijst 2018

Om het jaar uit te luiden, laat ik me graag vergezellen door de twee vrouwen op de foto’s links en rechts hierboven. Zij hadden elk hun eigen trauma te verwerken. Ik (midden) kreeg het afgelopen zomer voor de kiezen met een ‘shredcast’: eigenhandig duwde ik post die ik zelf ooit had verstuurd door de versnipperaar. Een ellendig experiment.

De rode draad van 2018 liep verder langs slapen en ontwaken. Zo was er een claustrofobische overnachting op Texel, we keken naar pittende panda’s, met mijn hoofd onder de dekens luisterde ik naar Wende Snijders, in een Drentse slaapkamer hielden alinea’s uit ‘De lange droogte’ me in de houtgreep, ik werd wakker geappt voor vulpenadvies, en de domste actie voltrok zich in bed.

Ga er maar weer voor zitten (met een oliebol) en lees de oudejaarslijst 2018 >>

Mary Magdalene: het belang van de outsider

Mary Magdalene_film_doop

Doopscène.

Op Stille Zaterdag ging ik de film Mary Magdalene zien, onder regie van Garth Davis. ‘Het is het laatste kaartje, dus je zit op de eerste rij,’ zei de jongen achter de kassa. ‘Oei,’ zei ik. Maar met Pasen zie je al gauw voortekenen. ‘Doe maar.’

Ik wandelde naar de bar. Op een groot scherm verscheen achter de filmtitel in rode hoofdletters: uitverkocht. De eerste rij. Ik besloot me onder te dompelen in een IPA van brouwerij Oedipus, tegen nekkramp.

Meer lezen