Voor wie vanochtend net zo is verzopen als ik op weg naar werk of andersoortige plicht: naast een leren tas die nu een goor roestbruin goedje afgeeft, droge kleding die niet droog gebleven bleek, en een plastic tas met een verjaardagscadeau in een enveloppe die ik onmogelijk op de bus kon doen en waar ik nu niet meer in durf te kijken, leverden de hoosbuien ook iets anders op.

Ik had besloten naar mijn werk te fietsen in het tenu à la vriend Y: opgestroopte broek en teenslippers. Het mocht niet baten; de stortregen gutste vrolijk bij mijn regenjas in. Het onweerde. Trappend over de bruggen in het Oostelijk Havengebied dacht ik aan de man die onlangs om het leven kwam, toen de bliksem insloeg in een boom aan de Nieuwezijds Voorburgwal naast het tramhokje waarin hij stond te schuilen.

Honderd jaar geleden

Maar ik dacht ook aan iets anders. Vandaag is het precies honderd jaar geleden dat Oostenrijk-Hongarije aan Servië de oorlog verklaarde. Het vervolg is bekend.

Tot de reisplannen voor de komende jaren behoort in ieder geval een excursie naar de velden (en bieren) van eer, in Vlaanderen en Noord-Frankrijk. Elke dag, wanneer u op de bank klaar zit voor het Achtuurjournaal, klinkt overigens in Ieper de Last Post. Elke dag, al decennialang. Dus neen, niet voor de inzittenden van vlucht MH17.

Tot de literatuurplannen behoort onder andere een gedicht per dag. In vier jaar moet ik een eind kunnen komen. Om het begin te markeren vindt u onder aan dit bericht een bekend fragment van Siegfried Sassoon.

We spreken elkaar op 11 november 2018 weer. Misschien heerst er dan wel een Indian summer.

(…)
Rain – he could hear it rustling through the dark;
Fragrance and passionless music woven as one;
Warm rain on drooping roses; pattering showers
That soak the woods; not the harsh rain that sweeps
Behind the thunder, but a trickling peace,
Gently and slowly washing life away.

He stirred, shifting his body; then the pain
Leapt like a prowling beast, and gripped and tore
His groping dreams with grinding claws and fangs.
But someone was beside him; soon he lay
Shuddering because that evil thing had passed.
And death, who’d stepped toward him, paused and stared.

Light many lamps and gather round his bed.
Lend him your eyes, warm blood, and will to live.
Speak to him; rouse him; you may save him yet.
He’s young; he hated War; how should he die
When cruel old campaigners win safe through?

But death replied: ‘I choose him.’ So he went,
And there was silence in the summer night;
Silence and safety; and the veils of sleep.
Then, far away, the thudding of the guns.

Siegfried Sassoon
The death-bed (fragment)
1916